Τι'ναι ζωή; Τι μη ζωή; Kαι τι τ'ανάμεσα τους;

"Τι'ναι ζωή; Τι μη ζωή; και τι τ'ανάμεσα τους;" είχε αναρωτηθεί κάποτε η Αντιγόνη στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή. Το ερώτημα ίσως παραμένει αναπάντητο καθώς παίρνει ποικίλες απαντήσεις, χωρίς όμως να απαντάται ολοκληρωτικά από κάποια. Μια πρώτη σκοπιά ως προς την ζωή και την ύπαρξη ορίζει πως ζωντανό είναι κάθε τι που μπορεί να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του και να αναπαράγεται. Μια άλλη ερμηνεία δίνει ως ορισμό της έννοιας την αναπαραγωγή και την θρέψη ως βασικές προυποθέσεις για την ζωή. Ο θάνατος από την άλλη μεριά είναι το ακριβώς αντίθετο της ζωής και το ακόλουθο στάδιό της. Με το πέρας της έμβιας κατάστασης ενός οργανισμού επέρχεται ο θάνατος που είναι μια φυσική διαδικασία και που ως τώρα είναι ασταμάτητη και μη αναστρέψιμη. Επίσης είναι άκρως σταθερή, καθώς δεν έχουμε δει κάποια νεκρανάσταση ή επανεμφάνιση "συμπτωμάτων" ζωής σε κάτι νεκρό από καιρό (σαφώς εξαιρούμε τις αναστάσεις θεϊκών προσώπων για ευνόητους λόγους). Ο θάνατος είναι μια κατάσταση πολύ πιο απλή από αυτή της ζωής γι'αυτό και ο ορισμός του είναι κάπως πιο απλός.

Ένα ιδιαίτερα δυσδιάκριτο στάδιο είναι αυτό καθευατό της μετάβασης στο θάνατο. Αυτές οι στιγμές είναι που πραγματικά φοβίζουν τον άνθρωπο και που σίγουρα (με τα σημερινά δεδομένα) είναι οι πλέον αναπόφευκτες. Πολλές θεωρίες και μαρτυρίες από ανθρώπους που "γύρισαν" από τον άλλο κοσμό μιλούν για διάφορες παράξενες καταστάσεις. Τα κοινά που συναντούμε είναι πολλά. Όπως και τα κενά επίσης. Σχεδόν όλοι ισχυρίζονται πως έβλεπαν και άκουγαν ό,τι συνέβαινε στο σώμα τους, αλλά από μια οπτική γωνία έξω και ψηλά από αυτό. Υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται πως μετά την επιστροφή τους στα εγκώσμια επαλήθευσαν αυτά που είδαν να συμβαίνουν. Απομακρυνόμενοι από το σώμα τους, αποτραβιούνται σε ένα κόσμο που κυριαρχούν οι αναμνήσεις της ζωής τους. Τάχυστα περνά η ζωή μπροστά από τα "μάτια" τους βρισκόμενοι πλέον σε ένα σκοτείνο τούνελ. Στο άκρο του βρίσκεται μια πηγή λευκού φωτός. Μια αντρική μορφή τους μιλά και τους προστάζει να γυρίσουν πίσω. Κάποιοι βγαίνουν από το τούνελ και καταλήγουν σε ένα λιβάδι, να αιωρούνται λίγο πάνω από το έδαφος. Εκεί συνομιλούν με μια γυναικεία μορφή. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει ένα αίσθημα γαλήνης και ηρεμίας που κατακλύζει αυτές τις στιγμές. Γυρνώντας πίσω στο σώμα τους, ξυπνούν με δυσφορία και δυσανασχέτιση καθώς αρνούνται να αφήσουν το παραδείσιο συναίσθημα που γνώρισαν και που ποτέ έκτοτε δεν ξεχνούν. Οι επιστήμονες θεωρούν πως αυτά είναι παραισθήσεις που προκαλεί ο εγκέφαλος καθώς αλλάζουν απότομα οι σταθερές του (αιμορραγίες, χαμηλή οξυγώνωση, εκχύλιση χημικών ουσιών κλπ) και φυσικά ένα μέσο εκμηδένισης του πιθανού αφόρητου πόνου, του τρόμου και της θλίψης που προκαλεί η σκέψη του θανάτου και ο ερχομός του. Οι θρησκείες ανά τον κόσμο απ'την άλλη, παραδέχονται αυτές τις μορφές σαν τις εκάστωτε θεότητες τους και πιστοποιούν έτσι την ύπαρξή τους.

Καίριο σημείο της ερώτησης σαφώς, είναι το ενδοιάμεσο στάδιο μεταξύ ζωής και θανάτου. Η διαδικασία μετάβασης μιας οντότητας από το ένα στάδιο στο άλλο είναι καλυμένη με ομίχλη και λίγα γνωρίζουμε για αυτή. Δεχόμενοι την ύπαρξη του κόσμου των πνευμάτων, θα υποστηρίζαμε πως η ψυχή ή το πνεύμα κάποιου μεταβαίνει σε κάποιο επίπεδο πέραν των εγκωσμίων και αναμένει (σύμφωνα με τα διάφορα δόγματα) την κρίση, τον παράδεισο ή την κόλαση, την μετενσάρκωση, την μετεμψύχωση και τέλος την θεοποίηση. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως βασανισμένες ή συναισθηματικά δεμένες ψυχές εγκλωβίζονται σε μια κατάσταση παράταιρη, που ο λαός αποκαλέι φάντασμα. Όντας νεκρό το σώμα, το πνεύμα αποκτά μη υλική υπόσταση με διάφορες εξωπραγματικές δυνατότητες και κατατρέχει τους ανθρώπους για αιώνες αναζητώντας λύτρωση και τελικά ξεκούραση.

Παράδοξο της ζωής στη Γη τουλάχιστον, είναι οι ιοί. Αυτά τα όντα είναι κάτι σαν αλγόρυθμοι πληροφορικής. Αν μπορούμε να τα δεχτούμε σαν όντα. Η ζωή τους είναι αιώνια κυριολεκτικά. Δεν μπορούν να πεθάνουν καθώς δεν είναι σίγουρο ότι ζουν. Δεν αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους εκτός μόνο από συγκεκριμένα κύτταρα άλλων οργανισμών. Προφανώς δεν τρέφονται και το μόνο που κάνουν είναι να αναπαράγονται. Αφού προσκοληθούν στο κύτταρο, απελευθερώνουν το d.n.a. ή το r.n.a. τους μέσα σε αυτό. Αυτό με τη σειρά του προσκολάται στο d.n.a του κυττάρου και αναπαράγεται μαζί του. Κάποια στιγμή μπορεί (μπορεί και όχι) να αποσχηστεί από το πυρηνικό d.n.a., και εξερχόμενο του κυττάρου να αποσπάσει τμήμα της κυτταρικής μεμβράνης. Φεύγοντας πολλά d.n.a ή r.n.a. ιού από το κύτταρο, αποσπούν όλο και περισσότερη μεμβράνη ώσπου τελικά το κύτταρο πεθαίνει καθώς χύνεται το εσωτερικό του στο περιβάλλον. Έπειτα οι νέοι ιοί θα ξανακάνουν την ίδια διαδικασία απ'την αρχή. Βέβαιο είναι πως δεν γνωρίζουν ότι καταστρέφουν τον ξενιστή τους όπως επίσης και πως δεν τον αναζητούν εκτός και αν βρεθούν κοντά του λόγω άλλων συγκυριών.

Οι απόψεις λοιπόν για τον αν οι ιοί ζουν είναι αντικρουόμενες, καθώς δεν πεθαίνουν, δεν τρέφονται και αλληλεπιδρούν (με αναπαραγωγή) με συγκεκριμένα αντικείμενα. Ίσως αν πρώτα η επιστήμη απαντήσει με σαφήνεια και χωρίς καμία αμφιβολία το ερώτημα αυτό να φτάσει να δώσει απάντηση και στο αρχικό. Εκτός και αν η απάντηση στο τι είναι μεταξύ ζωής και θανάτου, φθοράς και αφθαρσίας είναι οι ιοί. Πάντως, το μόνο σίγουρο είναι πως μέχρι να γυρίσει κάποιος από τον "άλλο" κόσμο να μας πει τι έγινε δεν πρόκειται να'μάστε σίγουροι για ό,τι και αν ακούμε για αυτόν, καθώς κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει απόλυτα τι συμβαίνει.