Στο 3ο μέρος του άρθρου θα αναφερθούμε σε ανθρωπόμορφες οντότητες πάλι, κυρίως σύγχρονες ή μεταγενέστερες των αρχαίων που έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά...
Αιγυπτιακές θεότητες:
Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι θεοί των αρχαίων Αιγυπτίων έχουν συνήθως σώμα ανθρώπου και κεφάλι κάποιου ζώου (πτηνού, ερπετού, εντόμου ή θηλαστικού) ή είναι τελείως ζωόμορφοι. Ακόμα υπάρχουν πολλές αντιστοιχίες με κάποιες θεότητες των αρχαίων Ελλήνων.
Ακολουθεί αναλυτικός κατάλογος των θεοτήτων:
Γοργόνες:
Οι γοργόνες είναι ένα μυθικό έθνος με σώμα ανθρώπου από τη μέση και πάνω, και από τη μέση και κάτω ψάρι. Υπάρχουν σε πολλούς λαούς με διάφορες ιστορίες και συνήθως είναι μόνο γένους θυλικού.
Νεράιδες-Ξωτικά:
Τα ξωτικά είναι μυθικά πλάσματα της Σκανδιναβικής μυθολογίας, που επέζησαν στις λαϊκές παραδόσεις της βόρειας Ευρώπης. Αρχικά ως γένος ελάσσονων θεών της φύσης και της γονιμότητας, τα ξωτικά απεικονίζονται συχνά σαν φαινομενικά νεαροί άντρες και γυναίκες (νεράιδες) εξαίσιας ομορφιάς που ζουν σε δάση και άλλες φυσικές περιοχές, υπογείως, ή σε κρύπτες. Περιγράφονται σαν υπεραιωνόβια ή αθάνατα πλάσματα και τους αποδίδουν μαγικές δυνάμεις. Για αυτά ο χρόνος κοιλά διαφορετικά και μπορούν να φέρουν καλή ή κακή τύχη σε όποιον τα συναντήσει, και για να τα εξευμενήσει ο λαός τα αποκαλεί «καλοί άνθρωποι».
Πηροφορίες αναλυτικά:
Καλικάτζαροι:
Ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμόνιων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου). Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δένδρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει (στη Μακεδονία: για να γιορτάσουν πρόσκαιρα τη νίκη τους), όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δένδρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα. Το δένδρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους τώρα που ο Χριστός είναι και εκείνος αβάφτιστος. λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους». Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, ("μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι όπως λένε στη Σύρο) αλλά και σαν «μικροί σατανάδες» - (σατανοπαίδια όπως λένε στη Νάξο), άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία. Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου. Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.
Πιο αναλυτικά εδώ:
Καλαμοδόντα: Έτσι ονομάζουν οι κάτοικοι της Αρκαδικής υπαίθρου ένα ανθρωποειδές πλάσμα ή δαίμονα, που χαρακτηρίζεται από πολύ μεγάλα δόντια, τα οποία προεξέχουν από το στόμα του.
Τσουπακάμπρας:
Το όνομα σημαίνει κατά λέξη «αιγορουφηχτής». Είναι ένα πλάσμα που κατοικέι στη Ν.Αμερική κυρίως. Είναι μάλλον ζώο το οποίο περιγράφεται παρόμοιο με το σκύλο, άτριχο και γκρι με δέρμα σαν ερπετού και μετακινείται με άλματα όπως το καγκουρό. Έχει ύψος έως 1,2μ και σε κάθε άλμα μπορεί να φτάσει σε μέγιστο ύψος 6μ. Έχει μεγάλα δόντια και στις επιθέσεις του ρουφά όλο το αίμα από το θύμα το οποίο είναι συνήθως κάποιο πρόβατο ή αγελάδα, κατσίκα κλπ μέσα από 2 ή 3 οπές. Η παρουσία του ήταν γνωστή ήδη από την εποχή των Μάγια.
Λεπτομέριες εδώ:
Γέτι:
Γιέτι ή Χιονάνθρωπος των Ιμαλαίων είναι ένα απο τα πιο γνωστα μυστηριώδη πλάσματα. Εδω και 100 περίπου χρόνια πολλοι ερευνητές έχουν αποτύχει να εντοπίσουν και να καταγράψουν επιστημονικά αυτο το πλάσμα, που δύσκολα ανιχνευεται. Η πρώτη αξιόπιστη μαρτυρία για την ύπαρξη του ΓΙΕΤΙ δόθηκε απο έναν Έλληνα φωτογράφο κατα την διάρκεια μιας γεωλογικής αποστολής στα Ιμαλάια, τον Τομπάζη. Ο οποιος είδε και φωτογράφησε το τεράστιο ανθρωπόμορφο πλάσμα και κατόπιν εντόπισε τα τεράστια ίχνη του πάνω στο χιόνι. Περιγραφές τον θέλουν έως και 3μ ψηλό. Στην Αμερική είναι γνωστός με το όνομαΜεγαλοπόδαρος στα Βραχώδη Όρη και sasquatch στην Β.Αμερική.
Mothman:
O Mothman είναι ίσως ένα από τα πιο παράξενα "πλάσματα" που γνώρισε ποτέ η Αμερικανική ήπειρος. Κόκκινα μάτια, ψηλότερο από τον άνθρωπο, μεγάλα φτερά σαν της πεταλούδας, εκπληκτική ομοιότητα με την κουκουβάγια. Πρώτη αναφορά για τον Mothman γίνεται στην εφημερίδα "New York Sun" στις 18 του Σεπτέμβρη του 1877, όπου γίνεται λόγος για ένα περίεργο πλάσμα με ανθρώπινη υπόσταση αλλά με φτερά νυχτερίδας. Οι εμφανίσεις του συνεχίζονται στη Νέα Υόρκη και πιο συγκεκριμένα στο Μπρούκλιν, μέχρι και το 1880. Ακόμα και πρόσφατα υπάρχουν αναφορές για θεάσεις του και τις παράξενα περιστατικά που συνοδεύουν.
Άγγελοι-Δαίμονες:
Ως άγγελοι συναντόνται στις δυτικές κυρίως θρησκείες τα καλά πνεύματα που επιτελούν το θέλημα του Θεού και βοηθούν όποιον τους έχει ανάγκη. Είναι ανθρωπόμορφοι και καλές οντότητες, ενώ συνήθως έχουν φτερά στην πλάτη τους. Το αντίθετο ως προς την καλοσύνη είναι οι δαίμονες. Θεωρούνται διαβολικές οντότητες με διάφορες μορφές (ερπετοειδείς με φτερά νυχτερίδας, πόδια τράγου, κερασφόροι κλπ) και επιτελούν μόνο κακό έργο και διαβάλουν τον άνθρωπο και το έργο του Θεού.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ:
Βαμπίρ-Βρυκόλακες:
Οι βρυκόλακες είναι μυθικά όντα, δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, τα οποία στην ελληνική και χριστιανορθόδοξη παράδοση έχουν ποικίλα χαρακτηριστικά. Πρόκειται για σώματα νεκρών που αναστήθηκαν αφού καταλήφθηκαν από κάποιον δαίμονα και μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές ζώων, ειδικά τη νύχτα, πχ σκύλου ή κατσικιού. Έτσι συνδεόνται άμεσα με το Κακό και τον Σατανά. Σε κάποιες περιοχές λέγονται "καταχανάδες" ή "τυμπανιαίοι" γιατί είναι φουσκωμένοι από το αίμα των ανθρώπων που έχουν πιεί. Τρέφονται με αίμα, αλλά και γάλα ή αλεύρι, μαγαρίζουν (λερώνουν) το σπίτι συγγενικών τους προσώπων και σκοτώνουν πρώτα τους συγγενείς τους. Δεν τους επηρεάζει ο ήλιος, αλλά φοβούνται τα Θεία και, κατά κάποιες ελληνικές παραδόσεις, η μόνη ημέρα που γυρίζουν στον τάφο τους είναι το Σάββατο ή η Κυριακή. Δεν μπορούν να διασχίσουν νερό, ειδικά θαλασσινό.
Δεν πρέπει να συγχέονται με τα βαμπίρ της Ανατολικής Ευρώπης, που έχουν δικές τους παραδόσεις, αλλά ούτε και με τα αποκυήματα της λογοτεχνίας, δηλ. τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, το Βαμπίρ του Τζον Πολλιντόρι, ή την Καμίλλα του Λε Φανού. Σύμφωνα με τη λογοτεχνία, τα βαμπίρ τρέφονται με το αίμα των ζωντανών. Μένουν στους τάφους τους κατά την διάρκεια της μέρας και βγαίνουν απ' αυτούς μόλις νυχτώσει, εξαιτίας της αδυναμίας τους στο ηλιακό φως. Συνήθως παρουσιάζονται, σε έργα φαντασίας, με κυνόδοντες μεγαλύτερους του κανονικού, τους οποίους χρησιμοποιούν για να τρυπούν το σώμα των θυμάτων τους.
Περισσότερο γνωστές στο ευρύ κοινό είναι οι παραδόσεις των βαμπίρ στην Ρουμανία, και αγνοούνται οι πλούσιες ελληνικές παραδόσεις για τους βρυκόλακες (ή βουρβούλακες ή βρυκολάκιους), που υπήρχαν σε όλη την Ελλάδα και στη Μ. Ασία (πχ Πόντος).
Λυκάνθρωποι:
Σύμφωνα με τους θρύλους διαφόρων λαών ο λυκάνθρωπος είναι ένα άτομο που παίρνει την μορφή και τις ιδιότητες του λύκου, για να γευτεί ανθρώπινη σάρκα και αίμα. Μπορεί να μετατρέπεται εξίσου εύκολα από άνθρωπος σε λύκο και αντίστροφα. Θεωρείται ότι σε αυτό βοηθά η πανσέληνος και μπορεί να σκοτωθεί με ασημένια σφαίρα. Πουθενά δεν υπάρχει κάποια ένδειξη τέτοιων μετατροπών. Υπάρχουν όμως πάρα πολλές τεκμηριωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που νόμιζαν ότι ήταν λυκάνθρωποι. Αυτή η λανθασμένη εντύπωση που έχει κάποιος για τον εαυτό του λέγεται λυκανθρωπία.Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι ο μύθος του λυκάνθρωπου πολλές φορές αφορά άτομα με πολύ έντονη τριχοφυία, και έχει βάση μια γενετική αναταραχή με το όνομα "Υπερτρίχωσις". Επίσης μπορεί να οφείλεται και σε άλλη ενδοκρινή αναταραχή, όπως είναι το επινεφρίδιο virilism, βασοφιλικό αδένωμα των βλεννογόνων, ωοθηκικών όγκων, ή του συνδρόμου Sten - Leventhal.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου