Ένας κόσμος ονειρικά πλασμένος...

Ένας κόσμος ονειρικά πλασμένος... Ένας κόσμος παραμυθένιος είναι αυτός που θα έπρεπε να μας περιβάλλει. Τη Γη, τον πλανήτη μας, δεν τον κληρονομήσαμε από τους γονείς μας... Τον δανειστίκαμε από τα παιδιά μας. Τάδε έφη Κινέζος σοφός. Γιατί πολιτισμό δεν είχαμε μόνο εμείς. Γιατί πολιτισμό δεν έχει πλέον κανείς.

Πώς οραματίζεται όμως ένας σύγχρονος οραματιστής τον κόσμο του αύριο; Αν έρθει ποτέ αυτό. Πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή στον μάταιο ως τώρα κόσμο; Στον γεμάτο κακό και βασανιστήριο, άκαρδο πλανήτη που φυτευτήκαμε και σαν τα δέντρα, έτσι και μεις δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα Άγια, αλλά ποτισμένα με αίμα, μίσος και κακία, χώματά του...

Η απλότητα της φύσης είναι πασηφανής. Όλα στο σύμπαν δείχνουν να συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ένα ευφυές σύστημα που παράγει, προάγει και συντηρεί τη ζωή σε αυτό τον τεράστιο, ατέρμωνα χώρο. Και μεις, σαν άνθρωποι, αρνούμαστε το δώρο αυτής και το απαρνούμαστε κάθε μέρα. Μολύνουμε το περιβάλλον, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση και προκαλλώντας μεγαλύτερη αβεβαιότητα για το μέλλον των παιδιών μας...

Η κατάσταση και ο τρόπος της ζωής μας θα έπρεπε να είναι πλήρως διαφορετικά. Πιθανότατα να γίνουν στο μέλλον, άλλα στο παρόν δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο... Εν ολίγοις όμως, μια ζωή δεμένη και σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο θα ήταν το ιδανικό. Πολιτείες ένα με τα δάση, μέσα σε αυτά. Με τα κτίρια να πλέκονται στα κλαδιά των δέντρων. Υπόγειες εγκαταστάσεις μέσα στα φυσικά σπήλαια, με ανάλογη δόμηση ώστε να τα υποστηρίζουν και να τα διατηρούν. Πυρηνική, ηλεκτρική και θερμική ενέργεια (από καύσεις) θα είναι άγνωστες και τη θέση τους θα έχουν πάρει άλλες μορφές ελεύθερης ενέργειας: αιολική, γεωθερμική, ηλιακή, ενέργεια από τα κύματα κλπ.

Τα χρήματα θα έχουν εξαφανιστεί καθώς τα περισσότερα αγαθά θα έχουν κατά πολύ υψηλότερους χρόνους ζωής, όπως θα έπρεπε με βάση τα υλικά κατασκευής τους. Υπηρεσίες θα υφίστανται αλλά πολύ πιο απλοϊκά απ';ό,τι τώρα. Γραφειοκρατία και κρατικός μηχανισμός θα είναι άφαντα. Καλοσύνη, αγάπη και ευημερία θα κυριαρχούν σε ένα καλοκάγαθα πλασμένο κόσμο που θα έχει ξεχάσει τον πόλεμο και τις δυστυχίες. Ζώα δεν θα σφαγιάζονται και η περιβαλλοντολογική συνήδηση θα έχει επικρατήσει παντού. Όλος ο πλανήτης θα αυτοδιοικείται και όλοι θα παράγουν τα απαραίτητα για να ζουν, βοηθώντας ο ένας τον άλλο.

Σε έναν τέλειο κόσμο, ο καθένας θα φροντίζει για το καλό του περιβάλλοντος, του εαυτού του και κυρίως του συνανθρώπου του. Ανιδιοτέλεια και αγάπη θα είναι τα δύο κύρια συστατικά. Τότε ο άνθρωπος θα εξελιχθεί πνευματικά σαν οντότητα και θα καταλάβει ακόμα πιο σύνθετες (απλές κατά άλλους) έννοιες. Γιατί αν κατανοήσει την αγάπη σίγουρα θα μπορέσει να μάθει και άλλες ακόμα πιο δυσνόητες εκφράσεις τις φύσης...