Το Χρήμα (Μέρος Β')

Εφόσον καταλάβαμε πως δημιουργείται το χρήμα από το κλασματικό αποθεματικό τραπεζικό σύστημα μια λογική αλλά απατηλή ερώτηση μπορεί να προκύψει. Τί δίνει αξία σε αυτό το καινούριο χρήμα; Η απάντηση; Το χρήμα που ήδη υπάρχει. Το νέο χρήμα ουσιαστικά κλέβει αξία από το υπάρχον χρηματικό αποθεματικό. Καθώς το συνολικό κεφάλαιο αυξάνεται άσχετα με τη ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Και καθώς η προσφορά και η ζήτηση ορίζουν το ισοζύγιο οι τιμές αυξάνονται, υποβαθμίζοντας την αγοραστική αξία του δολαρίου. Αυτό είναι γενικότερα γνωστό ως "πληθωρισμός". Και ο πληθωρισμός είναι ουσιαστικά ένας κρυμμένος φόρος στο λαό. Ποιά είναι η συμβουλή που ακούτε συνήθως; Πληθωρίστε το νόμισμα. Δεν λένε, υποβαθμίστε το νόμισμα δεν λένε υποτιμήστε το νόμισμα δεν λένε, πάρτε από αυτούς που είναι ασφαλείς, λένε μειώστε τα επιτόκια. Η πραγματική παραπλάνηση είναι πως διαστρεβλώνουμε την αξία του χρήματος. Όταν δημιουργούμε χρήμα από το τίποτα, δεν έχουμε καταθέσεις. Και παρόλα αυτά υπάρχει το λεγόμενο "κεφάλαιο". Η ερώτηση μου καταλήγει στο εξής: Πώς στο καλό περιμένουμε να λύσουμε τα προβλήματα του πληθωρισμού με αύξηση του αποθεματικού χρημάτων. Δηλαδή με περισσότερο πληθωρισμό. Φυσικά δεν γίνεται.

Το κλασματικό αποθεματικό σύστημα της νομισματικής διεύρυνσης είναι εγγενώς πληθωριστικό. Γιατί η επέκταση του αποθεματικού χρημάτων χωρίς να υπάρχει ανάλογη επέκταση αγαθών και υπηρεσιών στην οικονομία πάντα θα υποβαθμίζει το νόμισμα. Πραγματικά, μια γρήγορη ματιά στην ιστορία της αξίας του δολαρίου σε αντίθεση με το απόθεμα χρημάτων αντανακλά αυτό το γεγονός ξεκάθαρα. Η αντίστροφη αναλογία είναι εμφανής. 1 δολάριο του 1913 απαιτεί 21.6 δολάρια του 2007 για να είναι ισάξιο. Αυτό είναι 96% αποτίμηση από τότε που το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό δημιουργήθηκε. Τώρα, αν αυτή η πραγματικότητα έμφυτου και συνεχούς πληθωρισμού μοιάζει παράλογη και οικονομικά αυτοκαταστροφική, κρατήστε αυτή την σκέψη. Γιατί ο παραλογισμός είναι μια ερμηνεία σχετικά με το πως το οικονομικό μας σύστημα πραγματικά λειτουργεί. Γιατί στο οικονομικό μας σύστημα, το χρήμα είναι χρέος και το χρέος είναι χρήμα.

Όσο περισσότερο το χρήμα τόσο μεγάλο και το χρέος. Όσο περισσότερο το χρέος, τόσο περισσότερο το χρήμα. Να το θέσουμε διαφορετικά, κάθε δολάριο στο πορτοφόλι σας το χρωστάει κάποιος σε κάποιον. Θυμηθείτε, ο μόνος τρόπος που μπορεί να υπάρξει το χρήμα είναι από δάνεια. Συνεπώς, αν όλοι στην χώρα μπορούσαν να αποπληρώσουν όλα τα δάνεια μεταξύ τους και η κυβέρνηση, δεν θα υπήρχε ούτε ένα δολάριο σε κυκλοφορία. "Αν δεν υπήρχαν χρέη στο οικονομικό μας σύστημα, δεν θα υπήρχαν χρήματα". Marriner Eccies - Διοικητής Ομοσπονδιακού Αποθεματικού 1941.

Την τελευταία φορά στην Αμερικανική ιστορία που το εθνικό χρέος είχε αποπληρωθεί εντελώς ήταν το 1835 όταν ο πρόεδρος Andrew Jackson έκλεισε την κεντρική τράπεζα που προηγούταν του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού. Ολόκληρη η πολιτική του Jackson ουσιαστικά επικεντρώθηκε στην δέσμευση του να κλείσει την κεντρική τράπεζα. Δηλώνοντας σε κάποιο σημείο: "Οι τολμηρές προσπάθειες τις παρούσας τράπεζας να ελέγξει την κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα προεόρτια της μοίρας που περιμένει τους Αμερικανούς όπου θα παραπλανηθούν στην διαιώνιση αυτού του θεσμού ή στην ίδρυση ενός άλλου σαν αυτόν." Δυστυχώς αυτό το μήνυμα δεν κράτησε. Και οι διεθνείς τραπεζίτες επέτυχαν στο να καθιερώσουν μια άλλη κεντρική τράπεζα το 1913, το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό. Και για όσο αυτός ο θεσμός υπάρχει το συνεχές χρέος είναι εγγυημένο.

Το χρήμα δημιουργείται από το χρέος μέσω δανείων. Τα δάνεια βασίζονται στα αποθεματικά των τραπεζών, και τα αποθεματικά πηγάζουν από τις καταθέσεις. Μέσω του κλασματικού συστήματος οποιαδήποτε κατάθεση μπορεί να δημιουργήσει 9 φορές την αρχική αξία. Συνεπώς, η αποτίμηση του υπάρχοντος αποθεματικού αυξάνει τις τιμές. Και εφόσον όλα αυτά τα χρήματα δημιουργούνται από το χρέος και κυκλοφορούν τυχαία μέσω εμπορικών συνδιαλλαγών οι άνθρωποι αποσπώνται από το αρχικό τους χρέος και δημιουργείται μια ανισσοροπία όπου οι άνθρωποι αναγκάζονται να ανταγωνιστούν για εργασία προκειμένου να τραβήξουν αρκετά χρήματα από το αποθεματικό χρημάτων για να καλύψουν το κόστος διαβίωσης.

Όσο δυσλειτουργικό και οπισθοδρομικό όλο αυτό μπορεί να μοιάζει υπάρχει κάτι ακόμα που έχουμε παραλείψει από την εξίσωση. Και είναι αυτό το στοιχείο αυτού του οικοδομήματος που αποκαλύπτει την πραγματικά απατηλή φύση του συστήματος. Η εφαρμογή του τόκου. Όταν η κυβέρνηση δανείζεται χρήματα από την ομοσπονδία ή όταν κάποιος δανείζεται από την τράπεζα, πάντα πρέπει να τα αποπληρώσει με αδρό τόκο. Με άλλα λόγια, κάθε δολάριο που υπάρχει πρέπει τελικά να επιστραφεί στη τράπεζα με τον τόκο πληρωμένο. Όμως, αφού όλα τα λεφτά δανείζονται από την κεντρική τράπεζα και διευρύνονται από τις εμπορικές τράπεζες μέσω δανείων, μόνο αυτό που θα μπορούσε να αναφερθεί ως "κεφάλαιο" δημιουργείται από το χρηματικό αποθεματικό. Λοιπόν, που είναι τα χρήματα να καλύψουν το τόκο που χρεώνεται; Πουθενά. Δεν υπάρχουν.

Οι επιπτώσεις όλου αυτού είναι συγκλονιστικές. Γιατί ο όγκος των χρημάτων που χρωστούνται στις τράπεζες πάντα θα ξεπερνά τον όγκο χρημάτων που είναι διαθέσιμα σε κυκλοφορία. Για αυτό ο πληθωρισμός είναι μόνιμος στην οικονομία. Καθώς νέα χρήματα πάντα θα απαιτούνται για να καλύψουν το συνεχές έλλειμμα μέσα στο σύστημα. Που προκαλείται από την ανάγκη να πληρωθεί ο τόκος. Αυτό που επίσης σημαίνει, είναι πως μαθηματικά η αθέτηση πληρωμών και η χρεωκοπία είναι κυριολεκτικά μέρος του συστήματος. Και πάντα θα υπάρχουν άδειες τσέπες που θα παίρνουν το παλούκι. Κάτι ανάλογο είναι το παιχνίδι "μουσικές καρέκλες". Με το που σταματήσει η μουσική κάποιος μένει ξεκρέμαστος. Και αυτό είναι το θέμα. Σταθερά μεταφέρει πραγματικό πλούτο από τους ιδιώτες στις τράπεζες. Γιατί αν δε μπορείτε να πληρώσετε την υποθήκη σας, θα σας πάρουν την ιδιοκτησία σας. Αυτό είναι ιδιαιτέρως εξοργιστικό όταν συνειδητοποιήσετε πως όχι μόνο η αδυναμία αποπληρωμής είναι αναπόφευκτη λόγω της κλασματικής πρακτικής, αλλά επίσης λόγω του γεγονότος πως τα χρήματα που σας δάνεισε η τράπεζα ούτε καν υπήρχαν στην αρχή.

Έτσι προκύπτουν όλα τα δινά των λαών σήμερα! Όλο αυτό το σύστημα, δημιουργεί ένα νέο είδος στρατιώτη. Η γέννηση του οικονομικού εκτελεστή. Υπάρχουν 2 τρόποι να κατακτήσεις και να υποδουλώσεις ένα έθνος: Ο ένας είναι με το ξίφος. Ο άλλος είναι με το χρέος. Χρέος που δημιουργείται εύκολα με την είσοδο εννιαίου νομίσματος σε χώρες που δεν μπορούν να το αντέξουν. Χρέος που δημιουργείται εύκολα με τον δανεισμό χρημάτων από άλλα κράτη για την αποπληρωμή του χρέους του προηγούμενου και των άλλων που έχουν από αγορά όπλων κλπ. Χρέος που δημιουργείται εύκολα με την απομάκρυνση του λαού από τα μέσα παραγωγής και την συσώρευση αυτών στους πλούσιους.