Η αστρική προβολή είναι ένα φαινόμενο που λαβαίνει χώρα αυθόρμητα ή μετά από έντονη άσκηση από τη στιγμή που ο πρώτος σκεπτόμενος ανθρώπινος εγκέφαλος εμφανίστηκε στον πλανήτη. Λίγο-πολύ όλοι έχουμε μια ιδέα από το ζήτημα αυτό. Καλούμε αστρική προβολή το βίωμα που έχουν κάποιοι άνθρωποι ότι η ψυχή, το πνεύμα τους, αποχωρίζεται το σώμα τους και περιπλανιέται στον φυσικό κόσμο έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης αυτής. Αυτό είναι γενικά μια περίληψη του όρου της αστρική προβολής που όμως φέρει κάποιες ανακρίβειες.
Βασικό λάθος είναι (στον ορισμό της) ο κόσμος στον οποίο γίνεται η περιπλάνηση. Δεν είναι ο φυσικός κόσμος όπως λανθασμένα θεωρούν οι περισσότεροι. Ούτε (ακριβώς) ένας παράλληλος κόσμος με τον κανονικό. Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος μέσα στην νόηση μας. Μέσα στο μυαλό μας. Είναι από το ίδιο λεπτοφυές υλικό που είναι φτιαγμένα και τα όνειρα που επίσης τα κάνει το μυαλό μας. Μοιάζει τόσο πολύ με τον κανονικό κόσμο, γιατί σε αυτή την κατάσταση το μυαλό του ανθρώπου, περιπλανιέται σε γνωστά σημεία ή σε άγνωστα, αντλώντας εικόνες από τον παγκόσμιο νου, από την τράπεζα πληροφοριών όλου του σύμπαντος, που σχηματίζεται από τα μυαλά όλων των έμβιων και αν μη τι άλλο λογικών όντων.
Έτσι ο περιηγητής βλέπει αληθινά περιβάλλοντα με κάποιες ανακρίβειες (πχ μπορεί στο σπίτι της αδερφής του να υπάρχει σκύλος, ενώ δεν έχει. Αν ρωτήσει όμως την αδερφή του μπορεί να είναι όνειρό της να πάρει έναν, οπότε άντλησε την πληροφορία από το συλλογικό ασυνήδειτο και την παρουσίασε το μυαλό του). Μπορεί να μάθει πράγματα και να αποκτήσει γνώση συνηφασμένη με αποκυήματα της φαντασίας κάποιων ή των συναισθημάτων τους (ανάλογα με το τι ψάχνει και που).
Δεν υπάρχει περιπλάνηση στον φυσικό κόσμο δηλάδή, αλλά στον ονειρικό. Σε ένα κόσμο φταιγμένο από τις αναμνήσεις, τα θέλω και τις επιθυμίες όλων. Ο ταξιδευτής μπορεί να κάνει ότι και σε όνειρο. Αντί όμως για απλός παρατηρητής, ή καλύτερα, αντί για μια μαργιονέτα (γιατί στα όνειρα μαργιονέτες του ονείρου είμαστε) γίνεται δράστης που ελέγχει την πλοκή και κάνει ότι δεν μπορεί στον φυσικό κόσμο. Έτσι μπορεί να πάει όπου επιθυμεί και να μιλήσει με όποιον θέλει. Όποτε νοιώσει την ανάγκη μπορεί να επιστρέψει στο σώμα του μέσω της ασημένιας κλοστής που τον συνδέει με αυτό.
Εικάζεται ότι σε εκείνο τον κόσμο, μπορούν τα πνεύματα να έρθουν σε επαφή με τον ταξιδευτή για μεταλαμπάδευση γνώσης. Ακόμα, πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια "πύλη" προς τον άλλο κόσμο για την επικοινωνία με χαμένους ανθρώπους. Οι περισσότεροι τρομάζουν όταν έρχονται σε επαφή με τέτοιες οντότητες, όμως στην πλειονότητα τους δεν είναι εχθρικές και δεν προκαλούν κακό. Άλλωστε ο κάθε ταξιδιώτης στον κόσμο αυτό, έχει από ένα πνεύμα που τον προσέχει διακριτικά, συνήθως με τη μορφή κάποιου ζώου. Δεν είναι λίγοι όμως που λένε πως δαιμονικά πνεύματα κατοικούν εκεί και περιμένουν ανυποψίαστους ταξιδευτές για να τους βλάψουν.
Θεωρίες λένε πως κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου έτρεχε ένα πρόγραμμα που υποτίθεται μέσω της διαδικασίας αυτής προσπαθούσαν οι μεγάλες δυνάμεις να κατασκοπεύσουν τον εχθρό. Οι ίδιες πηγές λένε πως τα αποτελέσματα έπεσαν στο κενό καθώς το ταξίδι (όπως είπαμε) γίνεται στη χώρα των ονείρων και μαζί με τις πληροφορίες αντλούνται και... όνειρα!
Πνευματιστές και γνώστες του αντικειμένου ισχυρίζονται πως πληγές που μπορεί να γίνουν σε ένα αστρικό ταξίδι στο αστρικό σώμα (στο πνεύμα δηλαδή) εμφανίζονται στο υλικό σώμα του ταξιδιώτη. Επίσης ένα παράδοξο που μπορεί να προκύψει, είναι κατά τη διάρκεια αστρικού ταξιδιού, η προβολή του να είναι τόσο έντονη ώστε να εμφανίζεται στο μυαλό, άρα και στα μάτια, των ανθρώπων πολύ μακρυά από το σώμα του ταξιδευτή. Έτσι πολλοί πιστεύουν πως βλέπουν τον άνθρωπο και μιλάνε μαζί του, ενώ αυτός ουσιαστικά κοιμάται και αυτό που βλέπουν είναι η εικόνα του μέσα στο μυαλό τους χωρίς στον φυσικό κόσμο να υπάρχει κάποιος εκεί.
Η προβολή μπορεί να επιτευχθεί αυθόρμητα λόγω πνευματικής ή σωματικής εξασθένησης, ή ηθελημένα με διάφορες διαδικασίες εξασθένησης και αυτοσυγκέντρωσης ώστε να αποκτηθεί σοφία, επικοινωνία με πνεύματα και χάρες από αυτά. Τέλος ένα ήπιο φαινόμενο αστρικής προβολής είναι ένα όνειρο που κατά τη διάρκεια του ανακαλύπτουμε πως ονειρευόμαστε και από κούκλες γινόμαστε μαριονετίστες, για λίγο μέχρι να ξυπνήσουμε.
Κλείνοντας, να αναφέρουμε το αυτονόητο, ότι δηλαδή για να αποδεχθούμε όλα αυτά πρέπει πρώτα από όλα να δεχθούμε την ύπαρξη πνεύματος, κόσμου των πνευμάτων, συλλογικού ασυνείδητου και ονειρικού κόσμου. Μπορεί δηλαδή η αστρική προβολή να είναι απλά ένα έντονο όνειρο και τα υπόλοιπα να είναι ευσεβείς πόθοι του ταξιδευτή και απλές εικασίες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου